بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب میشود

 میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

زندگي هنگامي زيبا به نظر مي رسد كه احساس كنيد هيچ يوغي به گردن نداريد و مجبور نيستيد ديگران را بفريبيد و دروغ بگوييد . براي رسيدن به سبكساري «رها » كردن را تمرين كنيد ، از قيد همه چيزهايي كه شما را آزار مي دهد رهايي پيدا كنيد . كه گاهي خوب است اين جمله را فراموش نكنيد

اگر در این دنیای بزرگ گناهان مردم را نبخشیم ناچار خواهیم شد در دنیای کوچک و تنگ زندگی کنیم

سلام به همگی ..من بعد از یک سال دوباره برگشتم...امیدوارم دوباره به من سر بزنید

سخت ترین لحظه زندگی آدم وقتی است که بفهمی واسه اونی که خیلی دوستش داری تنها یک تجربه ای....

همین و بس

دل آدم ها به اندازه حر ف هاشون بزرگ نیست.

اما اگه حرف هاشون از ته دل باشه می تونه بزرگ ترین آدم هارو بسازه....

گاهی لازم است هیچکس حرفت را نفهمد...گاهی لازم است کسی صدایت را نشنود....گاهی نیز داری احساس تنهایی کنی..اینجور وقت ها پناهت می شود  سجاده ای که عطر یاس می دهد...اینجور وقت ها نگاهت می شود آسمان و زمزمه قلبت می شود خدا...اینجور وقت ها دیوانه تر از همیشه هوای جنون می کنی...

  یادم باشد از چشمه درس خروش بیا موزم

   و از آسمان درس پاک زیستن را

حقیرند مردمانی که نه جرئت دوست داشتن دارند،نه اراده ی دوست داشتن،نه لیاقت دوست داشتن و نه متانت دوست داشتن،

با این حال مدام شعر عاشقانه می خوانند.

 یک دم گمان مبر ز خیال تو غافلم

گر مانده ام خموش، خدا داند و دلم

 تو چه دانی که پس هر نگاه ساده من 

 چه جنونی، چه نیازی، چه غمی است

 یا نگاه تو که پرعصمت وناز، بر من افتاد

 چه عذاب و ستمی است

فقط به خاطره دو برادر عزیز:کامران و هومن

من اگه نباشم

 کی واسه همیشه     تو رو می پرسته           کی برات میمیره

کی نمیشه خسته       کی تو رو میذاره          روی دو تا چشمهاش

 کی اگه نباشی           میگیره نفسهاش

  بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق تراست

درك تنهایی و دلتنگی ام
یك دنیا صبر می خواست و مهر
و تو چه با سخاوت هر دو را در برداشتی

در شبی تاریک
که صدایی با صداییدر نمی امیخت
وکسی کس را نمی دید از ره نزدیک،
یک نفر از صخره های کوه بالا رفت
وبه ناخن های خون آلود
روی سنگی کند نقشی را واز آن پس ندیدش هیچکس دیگر.
شسته باران رنگ خونی را که از زخم تنش جوشید وروی صخره ها خشکید.
از میان برده طوفان نقش هایی را
که بجا ماند از کف پایش.
گر نشان از هرکه پرسی باز
بر نخواهد آمد آوایش.


آن شب
هیچکس از ره نمی آمد
تا خبر آرد از آن رنگی که در کار شکفتن بود.
کوه: سنگین، سر گردان ،خونسرد.
باد می آمد ،ولی خاموش.
ابر پر می زد ،ولی آرام.
لیک آن لحظه که ناخن های دست آشنای راز
رفت تابر خستگی کار کندن را کند آغاز ،


رعد غرید،
کوه را لرزاند.
برق روشن کرد سنگی را که حک شد روی آن در لحظه ای کوتاه
پیکر نقشی که باید جاودان می ماند.



امشب
باد وباران هر دو می کوبند:
باد خواهد برکنداز جای سنگی را
وباران هم
خواهد از آن سنگ نقشی را فرو شوید.
هر دو می کوشند.
می خروشند.
لیک سنگ بی محابا در ستیغ کوه
مانده بر جا استوار، انگار با زنجیر پولادین.
سال ها آن را نفرسوده است.
کوشش هر چیز بیهوده است
کوه اگر بر خویشتن پیچد،
سنگ برجا همچنان خونسرد می ماند
ونمی فرساید آن نقشی که رویش کند در یک فرصت باریک
یک نفر کز صخره های کوه بالا رفت

من در تكاپوي اين دنياي بي وفا دلم را به تو خوش كردم.به تويي كه شايد در تمام لحظات زندگي ام به من اميد دادي...اما من مي خواهم از ناميدي بنويسم.از زمان هايي كه تو با من نبودي و من ناميد شدم....از زندگي از عشق از دنيا ناميد شدم. نميدانم واقعيت زندگي كدام است؟ اميد يا ناميد .....اما در گذرگاه زمان گاهي همه چيز بي رنگ مي شود و نمي توانم قشنگي اين دنيا را ببينم.شايد دنيا آن قدر هم كه رنگ هايش نشان ميدهند زيبا نيست.

زندگي در نگاه من يعني پرواز..پرواز در بي نهايت..پرواز به بي نهايت. بي نهايتي كه شايد نامتناهي باشد.شايد به مقصد نرسد.من مي خواهم به آخر اين بي نهايت ها برسم.  به متناهي. به جايي كه همه چيز متناهي باشد. حتي تنهايي... مي خواهم از سرزمين تنهايي به دياري كوچ كنم كه در آن تنهايي را راه ندهند. تنهايي نباشد..اما افسوس كه براي رسيدن به ‌آن ديار بايد به تو دل خوش كنم آري به تو اي تنهايي من....

من از تو گريزانم اما چه كنم كه در آخر همه مرا تنها مي گذارند به جز تو

اي تنهايي من....

 مگذار در لحظه هايي از تنهايي به خاطركوچك ترين چيزها كه بزرگ مي نمايند درچشمانت اشك بنشيند، زيرا اشكها براي محافل بسيار بزرگ است؛

 پس بيا در لحظه هاي تنهايي اشك بر زمين نچكان كه پژمرده ات مي كند..
زيرا كه در تنهايي چشمانت مي تواني رخشاني را ببيني زيرا تو آن گلي نيستي كه در گلخانه تنها نشسته و از تنهايي زرد مي شود.
به هركجا كه آفتاب است پرواز كن، برو درتنهايي، در گوشه خانه دلت شمع روشن كن وآسمان را به تماشا بنشين و در دشتهاي بيكرانه سفر كن و از آب هاي نور خورده به اتاق باز گرد و انديشه كن.
آن جاست كه همه چيز خواهي يافت، آ نگاه عشق را خواهي يافت، آن گاه زيستن را خواهي
دانست، آن گاه خواهي زيست. بي هيچ قيدي، بي هيچ بندي